Sa isang maliit na baryo, nakatira ang batang si Totoy kasama ang kanyang ama na si Tatay Tonyo. Si Tatay Tonyo ay isang magsasaka na araw-araw ay gumigising bago pa man sumikat ang araw upang magtrabaho sa bukid. Bagama't pagod na pagod sa pagtatrabaho, laging nakangiti si Tatay Tonyo pag-uwi sa bahay dala ang kaunting kita para sa kanilang pagkain.
Isang araw, napansin ni Totoy ang mga magaspang at sugatang kamay ng kanyang ama. Tinanong niya, "Tatay, bakit po ba kailangan ninyong magtrabaho nang napakatigas araw-araw? Hindi ba kayo napapagod?" Ngumiti si Tatay Tonyo at hinaplos ang buhok ng anak. "Anak, ang pagtatrabaho ko ay hindi lamang para sa ating pangangailangan, kundi para masiguro na magkakaroon ka ng magandang kinabukasan na hindi mo na kailangang dumanas ng hirap na dinaranas ko ngayon."
Naisip ni Totoy ang lahat ng sakripisyo ng kanyang ama. Mula noon, naging mas masipag si Totoy sa kanyang pag-aaral. Tuwing uuwi si Tatay Tonyo, sinalubong na siya ni Totoy ng tubig at pagkain, at tinutulungan niya ito sa mga gawaing bahay. Napagtanto ni Totoy na ang tunay na yaman ay hindi nasusukat sa pera, kundi sa pagmamahal at pagsisikap ng isang magulang para sa kanyang anak.
Lumipas ang mga taon, nagtapos si Totoy sa pag-aaral at nakahanap ng maayos na trabaho. Hindi niya kailanman kinalimutan ang mga aral at sakripisyo ni Tatay Tonyo. Hanggang sa pagtanda ng kanyang ama, siniguro ni Totoy na maibibigay niya ang lahat ng ginhawa na nararapat para sa taong naging haligi ng kanyang buhay.