Noong unang panahon sa isang munting isla sa gitna ng malawak na karagatan, payapang namumuhay ang pamayanan ng mga mangingisda. Kabilang dito si Mayana, ang anak ng pinuno ng nayon na si Datu Lakan. Si Mayana ay may kakaibang hilig sa tubig mula pagkabata; sa halip na matakot sa rumaragasang alon, nakakaramdam siya ng kapayapaan tuwing lumalapit sa dalampasigan.
Dumating ang araw na dumanas ng matinding unos at gutom ang kanilang isla. Nagsimulang lumubha ang lagay ng tubig, namatay ang mga korales, at naglaho ang mga isda. Ayon sa matatanda, nagalit ang diwata ng karagatan na si Aman Sinaya dahil sa kapabayaan at kawalan ng paggalang ng mga tao sa yaman ng dagat. Nagbanta ang pinuno na walang sinuman ang lalampas sa bahura ng isla upang maiwasan ang panganib, ngunit batid ni Mayana na mamamatay sa gutom ang kanyang pamayanan kung walang kikilos.
Taglay ang tapang at isang maliit na bangkang de-sagwan, nagpasiya si Mayana na lumayag sa kabila ng pinagbabawal na karagatan. Kasama lamang ang isang mahiwagang perlas na ipinamana ng kanyang lola, hinarap niya ang nagngangalit na mga alon at malalakas na hanging sumubok sa kanyang katatagan.
Nang marating niya ang pinakamalalim na bahagi ng dagat, nagpakita sa kanya si Aman Sinaya sa anyo ng isang dambuhalang alon na may mukhang puno ng lungkot at galit. Ipinakita ni Mayana ang perlas ng pagpapakumbaba at taos-pusong humingi ng tawad sa ngalan ng kanyang buong tribo, kasabay ng pangakong muling pangangalagaan ang karagatan at igagalang ang mga biyayang handog nito.
Naantig ang puso ng diyosa sa katapangan at busilak na hangarin ng dalaga. Muling naging kalmado at bughaw ang tubig, at nagbalik ang masaganang huli sa isla. Umuwi si Mayana bilang tagapagligtas ng kanyang nayon, at mula noon ay naging bantay at tagapagtanggol ng kalikasan ang buong pamayanan.