Si Lino ay isang batang mahilig maglaro sa labas ng kanilang bahay, ngunit mayroon siyang isang masamang gawi—ang hindi pagliligpit ng kanyang mga basura. Para kay Lino, ang paligid ay isang malaking basurahan lamang na walang katapusan. Madalas siyang nagtatapon ng mga balat ng kendi at plastik sa mga kanal at sa ilalim ng mga puno nang walang pag-aalinlangan.
Isang gabi, habang mahimbing na natutulog si Lino, nanaginip siya na ang lahat ng mga puno at halaman sa kanilang bakuran ay unti-unting nalalanta at nawawalan ng kulay. Ang dating luntiang paligid ay naging kulay abo, at ang hangin ay naging mabigat at mahirap langhapin. Narinig niya ang isang malungkot na bulong mula sa hangin na nagsasabing, 'Kung hindi mo kami aalagaan, paano ka pa makakapalaro sa amin?'
Nagising si Lino na pawis na pawis at may kaba sa kanyang dibdib. Agad siyang tumingin sa bintana at nakita ang mga kalat na kanyang iniwan kahapon. Dito niya napagtanto na ang kagandahan ng kanyang paligid ay nakasalalay sa kanyang sariling mga kamay. Mula noon, hindi na nagtapon si Lino ng kahit anong basura sa kung saan-saan at naging masipag na rin siya sa pagtatanim ng mga bagong halaman.
Dahil sa pagbabago ni Lino, ang kanilang paligid ay naging mas masigla at mas malinis. Naging inspirasyon siya sa ibang mga bata sa kanilang barangay na maging tagapangalaga ng kalikasan. Natutunan nila na ang bawat maliit na kilos para sa kapaligiran ay may malaking epekto sa kinabukasan ng lahat.