Noong unang panahon, may isang lalaking nagngangalang Tipak. Siya ay kilala sa buong nayon dahil sa kanyang hilig sa pagtugtog ng gitara at walang humpay na pagsasayaw sa ilalim ng araw. Hindi siya nag-aalala sa darating na bukas dahil ang tanging mahalaga sa kanya ay ang saya ng kasalukuyan.
Habang ang ibang mga tao sa nayon ay abala sa pagtatanim at pag-iipon ng pagkain para sa tag-ulan, si Tipak ay abala lamang sa paghahanap ng mga kasiyahan. Madalas siyang mapagsabihan ng kanyang mga kapitbahay na maghanda, ngunit tinatawanan lamang niya ang mga ito.
Isang araw, dumating ang isang napakalakas na bagyo. Ang mga bahay ay nabaha at ang mga pananim ay nasira. Ang lahat ng tao ay nagtago sa kanilang mga ligtas na tahanan, ngunit si Tipak ay walang naipong pagkain at walang masisilungan.
Sa gitna ng gutom at ginaw, naglakad-lakad si Tipak sa kabukiran habang humihingi ng tulong sa mga diwata ng kalikasan. Dahil sa kanyang katamaran at kawalan ng pagpapahalaga sa panahon, ninais niyang maging isang nilalang na hindi na kailangang magtrabaho nang mabigat.
Narinig ng mga diwata ang kanyang panalangin. Sa isang iglap, ang kanyang katawan ay unti-unting lumiit at nagkulay berde na parang mga dahon. Ang kanyang mga binti ay humaba at naging malakas upang makatalon siya nang malayo.
Simula noon, hindi na siya nakapagsalita gaya ng tao. Siya ay naging isang maliit na insekto na mahilig tumalon sa mga damuhan. Ang kanyang pagtalon-talon ay tila isang sayaw na nagpapaalala sa kanyang dating buhay.
Kahit naging tipaklong na siya, dala-dala pa rin niya ang ugali ng pagiging masayahin, ngunit ngayon ay kailangan na niyang maghanap ng sariling pagkain sa mga dahon. Hanggang sa kasalukuyan, ang mga tipaklong ay makikita pa ring tumatalon sa mga bukid, isang paalala ng lalaking nakalimot maghanda para sa kinabukasan.