Noong unang panahon, sa isang maliit na baryo, may isang batang nagngangalang Juan na kilalang-kilala ng lahat bilang si Juan Tamad. Tinawag siyang ganoon dahil wala siyang ibang ginawa sa buong maghapon kundi ang magpahinga, matulog, at umiwas sa anumang uri ng gawain o utos ng kanyang ina.
Isang mainit na hapon, habang naglalakad si Juan, nakakita siya ng isang puno ng bayabas na hitik sa hinog na bunga. Dahil sa sobrang katamaran, sa halip na akyatin ang puno o manguha ng mahabang patpat upang sungkitin ang mga ito, napagpasyahan ni Juan na humiga na lamang sa ilalim ng puno. Napansin niya ang isang malaki at hinog na bayabas na nakalaylay sa kanyang itaas.
Binuka ni Juan ang kanyang bibig at naghintay na kusa na lamang malaglag ang bayabas sa kanyang bibig. Lumipas ang ilang oras, lumubog na ang araw, at ang mga ibon ay nagsiuwian na sa kanilang mga pugad, ngunit nanatiling nakahiga si Juan at naghihintay pa rin. Sa huli, umuwi siyang gutom at bigo dahil hindi naman nahulog ang bunga sa kanyang bibig, habang pinagtatawanan siya ng mga nakakita sa kanyang nakakatawang asal.