Sa gitna ng isang malawak na kagubatan sa Pilipinas, isang malaking Tamaraw ang mahimbing na natutulog sa ilalim ng isang malabay na puno. Habang siya ay natutulog, isang maliit na daga ang hindi sinasadyang napadaan at nakaapak sa ilong ng hari. Nagising ang Tamaraw at sa isang iglap ay ikinulong ang daga sa ilalim ng kanyang malaking paa.
"Patawarin mo ako, O Haring Tamaraw!" pakiusap ng maliit na daga. "Huwag mo akong kainin. Kung palalayain mo ako, pangako ko na babawi ako sa iyo sa hinaharap." Tumawa nang malakas ang Tamaraw dahil sa liit ng daga, ngunit dahil sa awa ay pinakawalan din niya ito.
Makalipas ang ilang araw, habang naglalakad ang Tamaraw sa gubat, hindi niya napansin ang isang malakas na lambat na inilatag ng mga mangangaso. Bigla siyang nabalot ng lambat at hindi na makagalaw. Humingi siya ng tulong sa pamamagitan ng malakas na pag-ungol, ngunit walang sinuman ang makalapit dahil sa takot.
Narinig ng maliit na daga ang boses ng Tamaraw. Agad siyang tumakbo patungo sa kinaroroonan nito at nakita ang hari na nakagapos. Gamit ang kanyang matatalim na ngipin, unti-unting nginatngat ng daga ang mga lubid ng lambat hanggang sa ito ay maputol.
Nang makalaya ang Tamaraw, laking pasasalamat niya sa maliit na nilalang. Napagtanto ng hari na kahit ang pinakamaliit na hayop ay may kakayahang tumulong sa pinakamalakas na nilalang sa gubat.