Sa isang payak na baryo sa paanan ng kabundukan, naninirahan ang isang dalagang nagngangalang Elsa kasama ang kanyang maysakit na lola. Kilala si Elsa sa buong nayon sa kanyang kasipagan, kababaang-loob, at busilak na puso sa kabila ng kanilang kahirapan.
Isang taon ay dumating ang matinding tagtuyot sa kanilang lugar. Natuyo ang mga ilog at nangalanta ang mga tanim ng mga magsasaka, dahilan upang magutom ang maraming pamilya. Sa kabila ng sariling kakapusan, hindi nag-atubili si Elsa na ibahagi ang natitirang kaunting pagkain at tubig sa mga kapitbahay na higit na nangangailangan.
Isang araw, habang naglalakad si Elsa sa masukal na bahagi ng gubat upang maghanap ng malinis na tubig, nakasalubong niya ang isang matandang babaeng uhaw na uhaw at lupaypay sa ilalim ng init ng araw. Nang walang pag-aalinlangan, inabot ni Elsa ang huling patak ng tubig sa kanyang bumbong upang mapawi ang uhaw ng matanda.
Laking gulat ni Elsa nang biglang magliwanag ang matanda at nag-anyong isang marikit na diwata ng kagubatan. Sinabi ng diwata na sinubok lamang niya ang kabutihan ng puso ng mga tao sa nayon, at tanging si Elsa lamang ang nagpakita ng tunay na malasakit nang walang hinihintay na kapalit.
Biniyayaan ng diwata si Elsa ng isang mahiwagang punla at tinagubilinan siyang itanim ito sa gitna ng plasa ng nayon. Sinunod ni Elsa ang tagubilin, at kinabukasan, lumago ang punla bilang isang malaking punong mayabong na nagbubunga ng sari-saring prutas at nagpalabas ng bukal ng sariwang tubig.
Naligtas ang buong baryo mula sa gutom at tagtuyot, at mula noon ay kinilala si Elsa bilang huwaran ng pagmamalasakit at pag-asa sa kanilang pamayanan.