Noong unang panahon sa isang mayamang bayan sa Luzon, may isang dalagang ubod ng ganda at busilak ang kalooban na nagngangalang Dilag. Ang kaniyang balat ay kasing puti ng bulaklak ng sampaguita, ang kaniyang buhok ay sintimtiman ng hatinggabi, at ang kaniyang mga labi ay kasing pula ng hinog na makopa. Pumanaw ang kaniyang ina noong siya ay musmos pa lamang, kaya't nag-asawa muli ang kaniyang ama ng isang mayamang ginang na may lihim na masamang ugali.
Nang yumao ang ama ni Dilag, lumabas ang tunay na kulay ng kaniyang madrasta. Araw-araw itong tumitingin sa kaniyang mahiwagang salamin na tanso at nagtatanong kung sino ang pinakamaganda sa buong kapuluan. Sa loob ng maraming taon, ang laging tugon ng salamin ay ang madrasta. Subalit nang magdalaga si Dilag, sinabi ng salamin na higit na marikit at kaakit-akit ang dalaga. Nag-apoy sa matinding inggit ang madrasta at inutusan ang isang mangangaso na dalhin si Dilag sa pinakaloob ng kagubatan upang doon ay tuluyang iwan at iligaw.
Naawa ang mangangaso kay Dilag dahil sa kaniyang bait at kawalan ng malay, kaya't sinabihan niya itong tumakbo nang malayo at huwag nang babalik kailanman sa kanilang tahanan. Sa gitna ng gabi at ulan, lumakad ang dalaga hanggang sa marating niya ang paanan ng isang mahiwagang bundok. Doon ay nakatagpo siya ng isang munting kubo na may maliliit na gamit at pitong munting higaan. Dahil sa labis na kapaguran, nakatulog siya nang mahimbing sa pinagsama-samang kama.
Ang kubo palang iyon ay pag-aari ng pitong duwende na nagmimina ng ginto at mga hiyas sa kailaliman ng bundok. Pag-uwi ng mga duwende, nagulat sila sa nakitang dalaga ngunit nang magising ito at ipaliwanag ang kaniyang sinapit, buong puso nila itong inalok na manatili sa kanila. Bilang pasasalamat, inalagaan ni Dilag ang kubo, ipinagluluto sila ng masasarap na kakanin, at naging parang tunay na pamilya ang kanilang turingan.
Nalaman ng masamang madrasta mula sa mahiwagang salamin na buhay pa si Dilag at masaya sa piling ng mga duwende. Nagbalatkayo ang madrasta bilang isang matandang manlalakbay at nagtungo sa kubo habang nasa minahan ang mga duwende. Inalok niya si Dilag ng isang makintab at mapulang mansanas na nilagyan pala ng gayuma at lason mula sa nakamamatay na halaman ng gubat. Sa labis na kabaitan at pagtitiwala, tinanggap ni Dilag ang prutas at kinagat ito, dahilan upang siya ay bumagsak at tila mawalan ng buhay.
Labis ang hinagpis ng pitong duwende nang abutan ang dalagang nakahandusay. Hindi nila maatim na ilibing si Dilag sa lupa, kaya't gumawa sila ng isang kabaong na kristal na pinalamutian ng mga sariwang bulaklak at binantayan nila ito araw at gabi. Makalipas ang ilang araw, isang mabunying anak ng datu mula sa karatig-kaharian ang napadaan sa gubat habang nangangaso. Nabighani siya sa ganda at kabanalan ng anyo ni Dilag at nakiusap sa mga duwende na payagan siyang buhatin ang kabaong upang magbigay-galang.
Sa paggalaw ng kabaong, nayugyog ang katawan ni Dilag at nailuwa nito ang kapirasong lasong mansanas na nakabara sa kaniyang lalamunan. Dumilat ang kaniyang mga mata at nagbalik ang kaniyang hininga. Sa labis na galak ng lahat, hiniling ng binata ang kamay ng dalaga at dinala ito sa kaniyang bayan upang doon mamuhay nang payapa at sagana, habang ang sakim na madrasta naman ay napahamak nang kainin ng kaniyang sariling kasamaan at sumpa.