Ang Tagasulat ng mga Pangarap

Sa isang maliit na nayon sa paanan ng bundok, may isang lalaking nagngangalang Lino na tinaguriang Tagasulat ng mga Pangarap. Tuwing gabi, sinusulat niya sa mga tuyong dahon at balat ng puno ang mga hiling at kwento ng kanyang mga kababayan upang hindi ito malimutan ng panahon. Isang gabi, habang malakas ang ulan at tila nauubusan na siya ng inspirasyon, nawalan siya ng tinta, kaya napilitan siyang gumamit ng katas mula sa mga makukulay na bunga sa gubat. Ang kanyang mga isinulat gamit ang makukulay na likidong ito ay hindi lamang naging simpleng rekord, kundi naging mga kwentong nagbibigay-buhay at inspirasyon sa mga kabataan sa kanilang nayon. Natutunan ng buong nayon na ang bawat salitang kanyang itinatala ay may kapangyarihang magbuklod sa kanilang mga damdamin at karanasan. Sa bawat kwentong kanyang nabuo gamit ang kanyang pluma, lalong tumibay ang pagkakaisa at pag-asa ng kanilang komunidad sa kabila ng mga pagsubok. Ang sining ni Lino ay nagsilbing tanglaw sa mga panahong tila nawawalan na sila ng direksyon sa gitna ng kadiliman. Sa huli, kinilala siya bilang ang tunay na tagapangalaga ng kanilang kasaysayan at ang tagapag-ingat ng mga mithiing magsisilbing gabay para sa mga susunod na henerasyon.