Isang mainit na hapon, isang soro ang naglalakad sa gitna ng kagubatan. Dahil sa tindi ng sikat ng araw, nakaramdam siya ng matinding uhaw at gutom. Habang naghahanap ng makakain, napadpad siya sa isang malawak na ubasan kung saan nakakita siya ng mga lila at matataba na ubas na nakabitin sa matatayog na baging. "Tamang-tama!" ang wika ng soro. "Ito ang magpapatid sa aking gutom at uhaw."
Agad na tumalon ang soro upang sunggaban ang isang kumpol ng ubas, ngunit hindi niya ito naabot dahil sa taas ng pagkakabitin nito. Umatras siya nang kaunti, kumuha ng bwelo, at muling tumalon nang mas mataas pa kaysa kanina. Subalit muli, sumabit lamang ang kanyang mga kuko sa hangin at bigo siyang makuha ang prutas. Ilang ulit siyang sumubok hanggang sa siya ay hingalin at mapagod nang husto.
Nang mapagtanto niyang hindi niya talaga kayang abutin ang mga bunga, itinaas niya ang kanyang ilong at naglakad palayo nang may pagmamalaki. Sabi niya sa sarili, "Wala naman akong pakialam sa mga ubas na iyon. Sigurado akong maasim pa ang mga iyon at hindi masarap kainin." Pinilit niyang kumbinsihin ang sarili na hindi niya talaga gusto ang mga ubas upang pagtakpan ang kanyang kabiguan sa harap ng sarili.