Si Aling Rosa ay isang solong magulang na naninirahan sa isang maliit na barung-barong sa gilid ng lungsod. Mula nang iwanan sila ng kanyang asawa, mag-isa niyang itinaguyod ang kanyang kaisa-isang anak na si Lito. Araw-araw, gumigising siya nang madaling-araw upang maglako ng kakanin sa palengke at maglabada sa mga kapitbahay.
Kahit pagod na pagod, hindi kailanman ipinakita ni Aling Rosa ang kanyang hinanakit. Ang tanging hangad niya ay makapagtapos ng pag-aaral si Lito upang hindi na nito maranasan ang hirap na kanyang dinaranas. Sa bawat barya na kanyang naiipon, maingat niya itong itinatabi para sa matrikula at baon ng anak.
Lumipas ang mga taon at nagbunga ang lahat ng paghihirap ni Aling Rosa. Nakapagtapos si Lito bilang isang inhinyero. Sa araw ng kanyang pagtatapos, niyakap ni Lito ang kanyang ina at umiiyak na nagpasalamat. Alam ni Lito na ang bawat patak ng pawis ng kanyang ina ay naging pundasyon ng kanyang tagumpay.
Ngayon, hindi na kailangang magtrabaho ni Aling Rosa dahil nais na siyang alagaan ni Lito. Ngunit para kay Aling Rosa, ang makita ang kanyang anak na matagumpay at may mabuting kalooban ay sapat na gantimpala na para sa kanyang pagiging solong magulang.