Sa isang maliit na baryo sa paanan ng bundok, nakatira ang batang si Sula. Siya ay nagmula sa isang mahirap na pamilya kung saan ang kanyang mga magulang ay mga magsasaka. Sa kabila ng hirap ng buhay, may isang malaking pangarap si Sula: ang makapag-aral at matuto.
Tuwing umaga, habang ang ibang bata ay naglalaro, si Sula ay nakikita sa ilalim ng puno ng mangga, nagbabasa ng mga lumang libro na kanyang napupulot o hiniram sa silid-aklatan ng maliit na paaralan sa kanilang bayan. Gustong-gusto ni Sula na mag-aral dahil naniniwala siyang ito ang susi upang makaahon sila sa kahirapan.
Isang araw, nagkaroon ng matinding tagtuyot sa kanilang lugar. Hindi nakapag-ani ang kanyang mga magulang kaya kinailangan ni Sula na tumulong sa pagtitinda ng mga gulay sa palengke. Kahit pagod, hindi nawala ang kanyang determinasyon. Gabi-gabi, sa liwanag ng gasera, patuloy pa rin siyang nagbabasa at nagsusulat.
Nakita ng kanyang guro na si Gng. Reyes ang dedikasyon ni Sula. Dahil sa kanyang sipag at talino, binigyan siya ng pagkakataon na maging iskolar ng paaralan. Hindi na kailangang magbayad ni Sula ng matrikula, at binigyan pa siya ng mga kagamitan sa pag-aaral.
Lumipas ang mga taon, nagbunga ang lahat ng paghihirap ni Sula. Siya ay nakapagtapos ng pag-aaral at naging isang ganap na guro. Bumalik siya sa kanilang baryo upang magturo sa mga batang tulad niya noon, na nangangarap ding makapag-aral at magkaroon ng magandang kinabukasan.