Noong unang panahon, maging magkaibigan si Pagong at si Matsing. Subalit iba sila ng ugali — si Pagong ay masipag at matiyaga, habang si Matsing ay tamad at palaging gustong kunin ang nararamdaman niyang mas maganda.
Isang araw, nakita nila ang isang puno ng saging na may dalawang usbong. "Hati tayo!" sabi ni Matsing. "Akin ang nasa taas na may dahon, sa iyo na lang ang nasa baba."
Pumayag si Pagong. Kinuha ni Matsing ang itaas na bahagi na puno ng mga dahon, habang kinuha ni Pagong ang ugat. Umuwi sila at itinanim ang bawat isa.
Paglipas ng ilang araw, natuyo at namatay ang kay Matsing dahil walang ugat. Ang kay Pagong naman, lago at nagbunga ng maraming saging.
Nang makita ni Matsing na puno ng bunga ang puno ni Pagong, umakyat siya at kinain ang lahat. Hindi lang iyon — sinira pa niya ang puno dahil sa inggit.
Nagalit si Pagong. Nang umalis si Matsing, naglagay siya ng mga tinik sa paligid ng puno. Nang bumalik si Matsing, siya ay natapakan ng mga tinik at nasaktan.
Galit na galit, hinanap ni Matsing si Pagong. Nang mahanap niya, sinabi niya, "Parurusahan kita! Ilalagay kita sa apoy!"
"Huwag sa apoy!" pakiusap ni Pagong. "Mainit iyon! Itapon na lang ako sa ilog!"
Nakangisi si Matsing. Akala niya, natatakot si Pagong sa tubig. Kaya itinapon niya si Pagong sa ilog.
Subalit si Pagong ay mahusay lumangoy. Nang makarating sa tubig, malayang malaya siyang lumangoy papalayo, habang si Matsing ay nanatili sa pampang na puno ng panghihinayang.
Mula noon, natuto si Matsing na hindi dapat ginagamit ang kapwa. Si Pagong naman, ipinakita na ang talino at pagtitiyaga ay mas malakas kaysa sa lakas ng katawan.
Aral: Ang panloloko at paggamit sa kapwa ay nagdudulot ng kasamaan. Ang talino at pagtitiyaga ay mas mahalaga kaysa sa lakas.