Noong unang panahon, sa isang malawak at luntiang kagubatan, ang lahat ng hayop ay may pantay-pantay na katangian. Ang kuneho noon ay may maikli at bilog na tainga lamang, katulad ng sa ibang maliliit na hayop. Siya ay kilala sa pagiging mabilis tumakbo, ngunit siya rin ay madalas na nagmamalaki sa kanyang bilis.
Isang araw, nagpatawag ng mahalagang pulong ang matalinong kwago, ang hari ng mga hayop. Nais niyang pag-usapan ang mga suliranin sa kagubatan at kung paano ito malulutas ng bawat isa. Lahat ng hayop ay dumalo at nakinig nang mabuti sa mga bilin ng hari.
Habang nagsasalita ang kwago, ang kuneho ay abala sa paglalaro at hindi nakikinig. Siya ay nakatingin sa malayo at nag-iisip kung paano niya matatalo ang ibang hayop sa karera. Dahil sa kanyang kawalan ng atensyon, hindi niya narinig ang babala tungkol sa paparating na panganib sa kagubatan.
Nang matapos ang pulong, ang lahat ng hayop ay naghanda para sa kanilang kaligtasan. Ngunit ang kuneho, dahil hindi nakinig, ay nanatiling kampante at nagpatuloy sa pagtulog sa ilalim ng puno. Hindi niya namalayan ang paglapit ng mga mangangaso sa kanilang lugar.
Nagising ang kuneho dahil sa isang kaluskos, ngunit huli na ang lahat. Halos mahuli siya ng mga mangangaso at kinailangan niyang tumakbo nang mabilis upang makaligtas. Sa kanyang pagtakbo, napagtanto niya na kung nakinig lamang siya sa babala, hindi sana siya nalagay sa panganib.
Simula noon, nagbago ang kuneho. Naging mas mapagmatyag siya sa kanyang paligid. Sinasabing dahil sa kanyang matinding pagnanais na marinig ang bawat kaluskos at babala sa kagubatan, unti-unting humaba ang kanyang mga tainga.
Ang mahabang tainga ng kuneho ay nagsilbing paalala sa kanya at sa lahat ng hayop na ang pakikinig at pagiging alerto ay mahalaga para sa kaligtasan. Mula noon, ang mga kuneho ay naging simbolo ng pagiging mapagmatyag at mabilis na pagtugon sa panganib.
Kaya naman hanggang sa kasalukuyan, ang mga kuneho ay laging nakatayo ang tainga, handang makinig sa anumang tunog sa paligid upang hindi na muling mapahamak.