Ang Munting Manunulat ng Nayon

Sa isang payapang nayon ng San Roque, may isang batang nagngangalang Lito na laging may bitbit na lumang kwaderno at lapis. Habang ang ibang bata ay abala sa paglalaro ng patintero o tumbang preso, mas pinipili ni Lito na maupo sa paanan ni Lolo Pascual upang makinig sa mga kwento ng nakaraan. Isinusulat ni Lito ang bawat salita, bawat aral, at bawat paglalarawan na ibinabahagi ng matanda tungkol sa mga anito, bayani, at pinagmulan ng kanilang bayan. Isang araw, si Lolo Pascual ay tinamaan ng malalang karamdaman at hindi na nagawang magsalaysay. Ang nayon ay tila nawalan ng boses at ang mga bata ay unti-unti nang nakakalimot sa kanilang mga pinagmulan at mahahalagang aral. Dito napagtanto ni Lito na ang kanyang mga sinulat sa kwaderno ay hindi lamang simpleng mga salita, kundi mga kayamanang dapat ibahagi. Tinipon ni Lito ang lahat ng mga kabataan sa ilalim ng malaking puno ng narra at doon ay binasa niya ang mga kwentong kanyang naitala. Dahil sa kanyang pagsusulat, muling nabuhay ang mga alamat at kasaysayan ng San Roque sa isipan ng mga susunod na henerasyon. Ang batang taga-sulat ng kwento ay naging tulay upang hindi tuluyang maglaho ang yaman ng kanilang kultura at pagkakakilanlan.