Sa isang payak na nayon, nakatira si Lolo Tasyo kasama ang kanyang apo na si Berto. Si Berto ay laging nagrereklamo dahil sa kakulangan ng kanilang mga kagamitan at sa simpleng pamumuhay na mayroon sila. Madalas niyang ikumpara ang sarili sa mga batang may mamahaling laruan at masarap na pagkain.
Isang hapon, habang nagpapahinga sila sa ilalim ng puno ng mangga, kinuha ni Lolo Tasyo ang isang maliit na supot. Inutusan niya si Berto na maghanap ng maliliit na bato sa paligid. Bawat batong mahanap ni Berto ay kailangang ilagay sa supot habang binabanggit ang isang bagay na ipinagpapasalamat niya sa araw na iyon.
Sa simula, nahirapan si Berto. Ngunit nang magsimula siyang magbilang—ang mainit na kanin, ang malamig na simoy ng hangin, ang malusog na katawan, at ang pagmamahal ng kanyang lolo—napagtanto niya na hindi pala sapat ang supot para sa dami ng kanyang mga biyaya. Unti-unting napawi ang lungkot at inggit sa kanyang puso.
Pagdating ng gabi, binuksan nila ang supot. Nakita ni Berto na ang mga batong dati ay walang halaga ay naging simbolo na ng kanyang mga kayamanan. Tinapik ni Lolo Tasyo ang balikat ng apo at sinabing, 'Ang pagbibilang ng biyaya ay hindi lamang paglilista ng mga natanggap, kundi pagkilala sa halaga ng bawat sandaling tayo ay buhay.'