Sa isang maliit na nayon, may isang batang nagngangalang Kiko na mahilig magtanim. Isang araw, nakakita siya ng isang kakaibang munting binhi sa kanyang paglalakad sa bukid. Iniuwi niya ito at itinanim sa isang paso na inalagaan niya nang mabuti araw-araw.
Lumipas ang mga linggo, ngunit walang anumang usbong na lumalabas mula sa lupa. Nagsimulang mawalan ng pag-asa si Kiko. Naisip niya na baka patay na ang binhi o baka hindi siya marunong mag-alaga ng halaman. Gusto na sana niyang itapon ang paso at sumuko na lamang.
Gayunpaman, naisip ni Kiko na ang bawat bagay ay may tamang panahon. Ipinagpatuloy niya ang pagdidilig at paglalagay ng paso sa ilalim ng sikat ng araw. Hindi siya nagpadala sa kanyang pag-aalinlangan at patuloy na nagtiwala sa proseso.
Isang umaga, habang sumisikat ang araw, isang maliit na berdeng dahon ang sumilip mula sa lupa. Tuwang-tuwa si Kiko dahil sa wakas ay nagbunga ang kanyang pagtitiyaga. Ang munting binhi ay unti-unting lumaki at naging isang magandang halaman na nagbigay ng kulay sa kanyang tahanan.
Natutunan ni Kiko na ang tagumpay ay hindi nakukuha sa madaliang paraan. Kailangan ng tamang panahon, pag-aalaga, at higit sa lahat, ang hindi pagsuko kahit na tila walang nangyayari sa simula.