Sa isang maliit na nayon, nakatira si Lolo Tasyo kasama ang kanyang apo na si Kiko. Si Kiko ay laging nagrereklamo dahil sa kanilang simpleng pamumuhay. Lagi niyang ikinukumpara ang sarili sa mga kalarong may magagarang laruan at masarap na pagkain.
Isang hapon, dinala ni Lolo Tasyo si Kiko sa ilog. Kumuha ang matanda ng isang maliit na supot at inutusan si Kiko na maglagay ng isang maliit na bato sa loob sa tuwing may maaalala siyang magandang bagay na nangyari sa kanyang araw.
Sa simula, nag-atubili si Kiko. Ngunit nang maisip niya ang mainit na kanin na inihanda ng kanyang lola, ang sikat ng araw na nagpapatuyo ng kanilang labada, at ang malusog na katawan na nagpapahintulot sa kanya na tumakbo, nagsimula siyang maglagay ng mga bato sa supot.
Pagdating ng gabi, binuksan nila ang supot. Nagulat si Kiko sa dami ng bato. "Lolo, hindi ko akalaing ganito karami ang mga bagay na dapat kong ipagpasalamat," wika ni Kiko habang nakatingin sa mga bato.
Ngumiti si Lolo Tasyo at hinawakan ang balikat ng apo. "Ang buhay ay parang supot na ito, Kiko. Minsan, nakatuon tayo sa mga bagay na wala tayo, kaya nakakaligtaan nating bilangin ang mga biyayang nasa harap na natin."
Mula noon, hindi na naging mapaghanap si Kiko. Sa tuwing nakakaramdam siya ng lungkot, naaalala niya ang aral ng kanyang lolo tungkol sa pagbibilang ng mga biyaya.