Noong unang panahon, wala pang lupa, araw, buwan, o bituin. Ang tanging naroon ay ang langit, ang dagat, at isang ibon na walang mapagpahingahan. Dahil sa kapaguran, naisipan ng ibon na pag-awayin ang langit at dagat upang magkaroon siya ng matutungtungan.
Nagbagsak ang langit ng malalaking tipak ng bato sa dagat upang mapakalma ang mga galit na alon nito. Ang mga batong ito ang naging mga isla ng Pilipinas. Isang araw, habang ang ibon ay lumilipad sa dalampasigan, may nakita siyang isang malaking kawayan na tumama sa kanyang paa. Sa galit ng ibon, tinuka niya ang kawayan nang paulit-ulit.
Sa unang tuka, nabiyak ang kawayan at lumabas ang isang matikas at matapang na lalaki na tinawag na Malakas. Sa pangalawang tuka, lumabas naman ang isang napakagandang babae na tinawag na Maganda. Silang dalawa ang naging unang mga tao sa mundo.
Sina Malakas at Maganda ay nagsama bilang mag-asawa at nagkaroon ng maraming anak. Ayon sa mitolohiya, sila ang pinagmulan ng lahat ng salinlahi ng mga Pilipino at ang simula ng pagdami ng tao sa kapuluan.