Noong unang panahon, may isang matsing na naninirahan sa isang gubat malapit sa isang malawak na sakahan. Ang matsing na ito ay kilala sa pagiging matakaw at mapang-ahas dahil madalas siyang nagnanakaw ng mga bunga ng saging at mani sa taniman ng isang magsasaka. Dahil sa kaniyang liksi, palagi siyang nakakatakas bago pa man siya mahuli ng may-ari.
Isang araw, napagod na ang magsasaka sa pagnanakaw ng matsing kaya naisipan niyang gumawa ng isang bitag. Kumuha siya ng isang bao ng niyog na may maliit na butas sa itaas. Nilakihan niya ang butas nang sapat lamang para pumasok ang bukas na kamay ng matsing, ngunit masyadong maliit para lumabas ang nakakuyom na kamao nito. Nilagyan niya ang loob ng bao ng mababangong mani at itinali ito nang mahigpit sa isang malaking puno.
Nang dumating ang matsing sa sakahan, agad siyang naakit sa bango ng mani na nanggagaling sa loob ng bao. Walang pag-aalinlangang ipinasok niya ang kaniyang kamay at kumuha ng isang malaking dakot ng mani. Ngunit nang susubukan na niyang ilabas ang kaniyang kamay, hindi ito magkasya sa butas dahil nakakuyom ang kaniyang kamao na puno ng pagkain.
Pilit na hinila ng matsing ang kaniyang kamay, subalit ayaw niyang bitawan ang mga mani sa loob. Nagpumiglas siya at sumigaw sa inis, ngunit nanatiling nakabara ang kaniyang kamay sa bao. Sa halip na bitawan ang pagkain upang makalaya at makatakas, pinili niyang hawakan ito nang mahigpit habang patuloy na sinusubukang hilahin ang kamay.
Sa huli, dumatíng ang magsasaka at madaling nahuli ang matsing. Dahil sa kaniyang labis na kasakiman at hindi pagbitaw sa mga mani, nawala ang kaniyang kalayaan. Doon napagtanto ng matsing na ang kaniyang sariling katakawan ang naghatid sa kaniya sa kapahamakan. Mula noon, naging aral ito sa lahat na ang pagiging matakaw ay walang idudulot na mabuti.