Sa isang maliit na nayon, naninirahan ang pamilya ni Mang Tino at Aling Rosa kasama ang kanilang dalawang anak na sina Lito at Ana. Sila ay mga simpleng magsasaka na umaasa lamang sa kanilang maliit na lupain. Sa kabila ng kanilang payak na pamumuhay, puno ang kanilang tahanan ng tawanan at pagmamahalan.
Isang taon, dumating ang isang malakas na bagyo na sumira sa kanilang mga pananim. Nawalan sila ng kabuhayan at halos walang makain sa loob ng ilang linggo. Sa gitna ng gutom at pagod, hindi naghiwalay ang pamilya. Sa halip na magsisihan, nagtulungan sila sa paghahanap ng ibang paraan upang makaraos, tulad ng paggawa ng mga walis-tingting at pagtitinda ng mga ito sa bayan.
Kahit sa hirap at ginhawa, hindi nila binitawan ang isa't isa. Tuwing gabi, nagdarasal sila nang sabay-sabay at nagbabahagi ng kanilang mga pangarap. Natutunan ng mga bata na ang tunay na yaman ay wala sa dami ng pera, kundi sa pagkakaroon ng pamilyang laging handang dumamay sa oras ng pangangailangan.
Pagkalipas ng ilang buwan, unti-unti silang nakabangon. Dahil sa kanilang pagkakaisa at sipag, muling yumabong ang kanilang lupain. Hindi man sila naging mayaman sa salapi, nanatili silang mayaman sa pagmamahalan na siyang naging sandigan nila sa bawat pagsubok na dumating sa kanilang buhay.