Noong unang panahon, sa gitna ng isang malawak na kapatagan, may isang malaking bato na kilala sa pagiging masungit. Hindi ito gustong madikitan, maapakan, o kahit malapitan man lang ng sinumang nilalang. Kapag may mga langgam na dumadaan sa kanyang paanan, agad itong yayanig upang paalisin ang mga ito. Kapag may mga ibong gustong dumapo upang magpahinga, agad itong magpaparamdam ng init upang hindi sila tumagal.
Isang araw, dumating ang isang malakas na bagyo. Ang hangin ay humahagupit at ang ulan ay walang tigil sa pagbuhos. Ang mga hayop sa paligid ay naghahanap ng masisilungan. Isang maliit na kuneho ang lumapit sa bato, nanginginig sa ginaw at takot. 'Maaari ko bang silungan ang iyong gilid? Masyadong malakas ang hangin,' pakiusap ng kuneho.
Sa halip na tumulong, nagmatigas ang bato. 'Umalis ka rito! Ayaw ko ng istorbo!' sigaw ng bato. Ngunit dahil sa lakas ng ulan, ang lupa sa paligid ng bato ay unti-unting gumuho. Ang bato, na walang kapit sa paligid dahil itinaboy niya ang lahat ng mga halaman at hayop na dati ay nagbibigay ng proteksyon sa kanya, ay nagsimulang gumulong pababa sa bangin.
Habang gumugulong, napagtanto ng bato na kung naging mabait siya at hinayaan ang mga halaman na tumubo sa kanyang paligid, hindi sana siya guguho. Nang huminto ang ulan, ang bato ay napadpad sa isang maputik na bahagi ng ilog, mag-isa at malungkot. Doon niya natutunan na ang pagiging masungit ay nagdudulot lamang ng pag-iisa, at ang tunay na lakas ay matatagpuan sa pagtulong at pagtanggap sa iba.