Noong unang panahon, may isang magsasakang nagngangalang Mang Tino. Siya ay nakatira sa isang maliit na kubo sa tabi ng isang malaking punong mangga. Sa kabila ng kanyang pagsisikap sa bukid, madalas siyang magreklamo dahil sa hirap ng buhay at sa kakaunting ani na kanyang nakukuha.
Isang araw, habang nakaupo siya sa ilalim ng puno at nagrereklamo sa langit, isang matandang lalaki ang lumapit sa kanya. Tinanong ng matanda kung bakit siya malungkot. Ikinuwento ni Mang Tino ang kanyang mga kakulangan at ang inggit niya sa mga taong mas mayaman sa kanya.
Ngumiti ang matanda at sinabing, 'Tino, subukan mong bilangin ang iyong mga biyaya sa halip na ang iyong mga kakulangan.' Inutusan siya ng matanda na kumuha ng mga bato para sa bawat bagay na dapat niyang ipagpasalamat.
Sa simula ay nahirapan si Mang Tino, ngunit nang magsimula siyang mag-isip, napagtanto niya ang kanyang kalusugan, ang lilim ng puno, ang sariwang hangin, at ang kanyang pamilya na naghihintay sa kanya. Sa pagtatapos ng araw, ang kanyang tumpok ng mga bato ay mas malaki pa kaysa sa kanyang mga hinaing.
Simula noon, hindi na muling nagreklamo si Mang Tino. Natutunan niyang ang tunay na yaman ay hindi nasusukat sa dami ng pera, kundi sa dami ng biyayang kinikilala at ipinagpapasalamat sa bawat araw.