Noong unang panahon, may isang magsasakang nagngangalang Mang Tino. Sa kabila ng kanyang pagsisikap sa bukid, madalas siyang magreklamo dahil sa hirap ng buhay at sa liit ng kanyang ani. Lagi niyang tinitingnan ang mga bagay na wala siya, tulad ng magandang bahay o masaganang pagkain na nakikita niya sa kanyang mga kapitbahay.
Isang araw, habang nagpapahinga sa ilalim ng puno, nakita niya ang isang matandang lalaki na naglalakad nang pilay. Inalok ni Mang Tino ang matanda ng tubig at kaunting pagkain. Nagpasalamat ang matanda at sinabing, 'Tino, bakit tila laging malungkot ang iyong mukha?'
Ikinuwento ni Mang Tino ang lahat ng kanyang hinaing. Ngumiti ang matanda at sinabi, 'Subukan mong bilangin ang iyong mga biyaya sa halip na ang iyong mga kakulangan. Ang iyong malusog na katawan, ang sariwang hangin, at ang iyong pamilya ay mga kayamanang hindi nabibili ng salapi.'
Simula noon, sinimulan ni Mang Tino ang bawat araw sa pagpapasalamat. Napansin niya na habang binibilang niya ang kanyang mga biyaya, mas gumaan ang kanyang pakiramdam at mas naging masipag siya sa kanyang trabaho. Hindi nagtagal, ang kanyang positibong pananaw ay nagdala ng mas masaganang ani at kapayapaan sa kanyang puso.