Sa isang malayong nayon, naninirahan si Mang Tino, isang magsasakang kilala sa pagiging laging dismayado. Sa tuwing paggising niya, ang una niyang binabanggit ay ang mga bagay na wala siya: wala siyang maayos na bahay, wala siyang magarang damit, at hindi siya mayaman tulad ng iba.
Isang umaga, habang nagbubungkal siya ng lupa sa ilalim ng matinding sikat ng araw, nakakita siya ng isang kakaibang butil ng palay na nagniningning na parang ginto. Nang hawakan niya ito, biglang tumigil ang paligid at isang tinig ang nagmula sa hangin. "Mang Tino, bibilangin mo ang lahat ng iyong biyaya bago mo makuha ang yamang nais mo," wika ng tinig.
Naguluhan si Mang Tino. Inisip niya, "Ano ang bibilangin ko? Wala naman akong yaman." Ngunit sinimulan niya sa pagtingin sa kanyang paligid. Nakita niya ang kanyang mga kamay na bagaman magaspang ay malakas at nakakapagtrabaho. Naisip niya, marami ang may sakit at hindi makakilos, ngunit siya ay malusog.
Tumingin siya sa kanyang maliit na kubo. Nakita niya ang kanyang asawa na naghahanda ng simpleng agahan at ang kanyang mga anak na masayang naglalaro sa kabila ng kakulangan. Napagtanto niya na kahit mahirap sila, puno ang kanilang tahanan ng pagmamahalan na hindi kayang bilhin ng salapi.
Habang nagpapatuloy ang kanyang pagbilang—ang presko ng hangin sa umaga, ang matabang lupa na nagbibigay ng pagkain, at ang pagkakataong makita ang pagsikat ng araw—napansin niya na ang gintong palay ay unti-unting nawawala. Hindi ito naging totoong ginto, ngunit ang kanyang puso ay napuno ng kakaibang gaan.
Nang matapos ang araw, hindi man siya naging mayaman sa salapi, naramdaman ni Mang Tino na siya ang pinakamayamang tao sa buong nayon. Mula noon, hindi na siya nagreklamo, at ang bawat araw ay naging pasasalamat na lamang.