Sa isang maliit na nayon, naninirahan si Mang Tino, isang magsasakang laging nagrereklamo sa kanyang buhay. Sa tuwing titingin siya sa kanyang maliit na bukid, naiinggit siya sa mga kapitbahay na may mas malalawak na lupain at mas maraming ani. Pakiramdam niya ay kulang ang lahat ng mayroon siya at hindi siya pinagpapala ng tadhana.
Isang araw, habang nagbubungkal ng lupa, nakakita siya ng isang kakaibang gintong butil. Sa kanyang pagkamangha, isang matandang lalaki ang lumitaw at nagsabing, 'Ang bawat butil na ito ay kumakatawan sa isang biyaya sa iyong buhay. Kung nais mong maging masaya, bilangin mo ang bawat isa.'
Sinimulan ni Mang Tino ang pagbibilang. Nagsimula siya sa kanyang malusog na pangangatawan, sa kanyang mapagmahal na asawa, sa bubong na nagtatanggol sa kanila sa ulan, at sa pagkain na nasa hapag-kainan. Habang nagbibilang siya, napagtanto niya na hindi pala siya mahirap. Ang bawat butil ay nagpapaalala sa kanya ng mga bagay na dati niyang binabalewala.
Lumipas ang mga araw, hindi na nagreklamo si Mang Tino. Sa halip, tuwing umaga ay nagpapasalamat siya sa mga biyayang kanyang natatanggap. Ang kanyang bukid, bagaman maliit, ay naging masagana dahil sa kanyang masayang pagtatrabaho at positibong pananaw.
Naintindihan ni Mang Tino na ang tunay na yaman ay hindi nasusukat sa dami ng ari-arian, kundi sa kakayahang makita at pahalagahan ang mga biyayang nakapaligid sa atin araw-araw.