Sa isang liblib na nayon, naninirahan si Mang Tino, isang magsasakang laging nagrereklamo sa kanyang payak na pamumuhay. Sa tuwing titingin siya sa kanyang maliit na bukid, naiinggit siya sa mga kapitbahay na may mas malalaking ani at mas magagarang kagamitan. Pakiramdam niya ay hindi sapat ang kanyang kinikita at laging kulang ang kanyang mga biyaya.
Isang araw, habang naglalakad siya patungo sa batis, nakasalubong niya ang isang matandang lalaki na nakaupo sa tabi ng daan. Ang matanda ay walang mga binti at nakangiting nakatingin sa papalubog na araw. Nagulat si Mang Tino at nagtanong, 'Paano ka nakakangiti gayong wala kang kakayahang maglakad?'
Sumagot ang matanda, 'Anak, binibilang ko ang aking mga biyaya sa halip na ang aking mga kakulangan. Mayroon akong malinaw na paningin upang makita ang ganda ng mundo, mayroon akong mga kamay na nakakagawa ng mga kagamitan, at mayroon akong puso na puno ng pag-asa. Hindi ba sapat na dahilan iyon upang maging masaya?'
Napayuko si Mang Tino at napagtanto ang kanyang pagkakamali. Sa kanyang pag-uwi, tiningnan niya ang kanyang bukid nang may bagong pananaw. Nakita niya ang malusog na palay, ang kanyang malusog na katawan, at ang kanyang pamilyang naghihintay sa kanya nang may pagmamahal. Mula noon, hindi na siya nagreklamo at natutong magpasalamat sa bawat maliit na bagay na mayroon siya.