Sa isang modernong subdibisyon sa Maynila naninirahan ang batang si Lino. Siya ay matalino at mahusay sa agham at matematika, ngunit may isang bagay na lubos niyang kinatatamaran—ang asignaturang Filipino. Para kay Lino, ang sariling wika ay makaluma at mahirap intindihin, kaya mas pinipili niyang makipag-usap sa wikang Ingles sa lahat ng pagkakataon.
Isang bakasyon, napilitan si Lino na tumira sa probinsya kasama ang kanyang Lola Rosa. Habang naglilinis ng attic, nakakita siya ng isang lumang baul na yari sa narra. Sa loob nito ay may mga balumbon ng papel na kulay kape na dahil sa kalumaan. Ito pala ay mga liham ng kanyang yumaong lolo na si Lolo Francisco, na isang makata noong kanyang panahon.
Sinimulang basahin ni Lola Rosa ang mga liham nang malakas. Sa bawat salitang binibigkas ng lola, tila may nabubuhay na damdamin sa puso ni Lino. Ang mga salitang 'sinta', 'pag-asa', at 'kalayaan' ay hindi lamang tunog para sa kanya; naramdaman niya ang lalim ng kasaysayan at ang tamis ng pag-ibig na nakapaloob sa bawat pangungusap. Napagtanto niya na ang wikang Filipino ay may angking ganda na hindi kayang tapatan ng anumang banyagang salita.
Mula noon, nagbago ang pananaw ni Lino. Hindi na siya nahihirapang mag-aral ng Filipino dahil hindi na niya ito tinitingnan bilang isang pasanin kundi bilang isang kayamanan. Ipinagmalaki na niya ang kanyang wika at sinikap na gamitin ito nang wasto, bitbit ang aral na ang wika ang kaluluwa ng ating pagka-Pilipino.