Isang mainit na tag-araw, abala si Langgam sa pangongolekta ng pagkain. Daladala niya ang mga butil ng palay, buto, at iba pang pagkain patungo sa kanyang tahanan sa ilalim ng lupa.
Habang nagpapahinga si Tipaklong sa lilim ng isang puno, nakita niya si Langgam na pawisan at pagod. Natawa siya.
"Kaibigang Langgam, bakit ka nagpapakahirap? Tingnan mo ang araw — mainit, masaya, at maganda! Magpahinga ka at magsaya tayo!" sabi ni Tipaklong habang tumutugtog ng kanyang biyolin.
"Kaibigang Tipaklong," sagot ni Langgam, "mainit nga ngayon at maraming pagkain, ngunit malapit na ang tag-ulan. Kailangan kong mag-ipon habang may panahon pa."
"Bahala na!" sabi ni Tipaklong. "Mag-iipon din ako kapag kailangan na."
Hindi na pinansin ni Langgam ang kanyang kaibigan at nagpatuloy sa pagtatrabaho. Araw-araw, mula umaga hanggang gabi, nag-ipon siya ng pagkain.
Pagdating ng tag-ulan, umulan nang umulan. Malakas ang hangin, at wala nang makitang pagkain sa paligid. Si Tipaklong, na walang naipon, ay nagugutom at nanginginig sa lamig.
Napilitan siyang pumunta sa tahanan ni Langgam. "Kaibigang Langgam," pakiusap niya, "pwede mo ba akong bigyan ng pagkain? Gutom na gutom na ako at wala na akong makain."
Nakita ni Langgam ang kalagayan ng kanyang kaibigan. Kahit na naawa siya, sinabi niya, "Kaibigan, sinabi ko na sa iyo noon na mag-ipon ka habang may panahon. Ngayon, wala na akong sobra — kasya lang ang para sa akin at pamilya ko."
Lumayas si Tipaklong, nagtuturo ng kanyang sariling kasalanan. Mula noon, natuto siyang mag-ipon at maging masipag.
Aral: Ang kasipagan ngayon ay nagbibigay ng ginhawa bukas. Huwag maghintay ng huli bago kumilos.