Hindi ko alam kung bakit siya tinawag na Mabuti ng lahat ng mga mag-aaral sa aming paaralan. Sa bawat pagsasalita niya ay laging may 'mabuti' sa simula o dulo ng kanyang mga pangungusap, at tila palaging may ngiti sa kanyang mga labi habang nagtuturo.
Isang hapon, hindi sinasadyang natagpuan ko siyang umiiyak sa isang madilim na sulok ng aming silid-aklatan. Nagulat ako dahil ang gurong laging nagpapakita ng lakas at sigla ay mayroon palang itinatagong malalim na lungkot sa kanyang puso.
Hindi siya nagpaliwanag ng buong detalye tungkol sa kanyang pinagdaraanan, ngunit sa pagkakataong iyon, naramdaman ko ang isang matibay na ugnayan. Ipinakita niya sa akin na ang pagiging matatag ay hindi nangangahulugang bawal umiyak; bagkus, ito ay ang pagtanggap sa sakit at patuloy na pagbangon.
Simula noon, ang salitang 'mabuti' para sa akin ay nagkaroon ng mas malalim na kahulugan. Ito ay naging simbolo ng pag-asa at katatagan sa gitna ng mga pagsubok sa buhay. Si Mabuti ay hindi lamang naging guro sa aming mga aralin, kundi naging guro rin sa pagharap sa tunay na hamon ng mundo.