Noong unang panahon, sa isang maliit na baryo, may isang binata na kilala sa tawag na Juan Tamad. Ang kanyang pangalan ay hango sa kanyang katangiang hindi maikakaila: ang labis na katamaran. Sa halip na tumulong sa mga gawaing bahay o magtrabaho sa bukid, mas gusto ni Juan ang humilata sa ilalim ng puno.
Isang mainit na hapon, habang nakahiga si Juan sa ilalim ng isang puno ng bayabas, nakakita siya ng isang hinog at malaking bunga sa itaas. Sa halip na umakyat at pitasin ito, naghintay na lamang siya sa ibaba. Inisip niya na darating din ang oras na mahuhulog ang bunga sa kanyang bibig.
Lumipas ang ilang oras, lumipas ang buong hapon, at lumubog na ang araw, ngunit hindi pa rin nahuhulog ang bayabas. Dumating ang kanyang ina na si Aling Maria at nakita si Juan na nakanganga pa rin sa ilalim ng puno. Pinagalitan siya nito at sinabing ang lahat ng bagay na nais makamit ay nangangailangan ng pagsisikap at hindi lamang paghihintay.
Sa huli, napagtanto ni Juan na ang kanyang katamaran ay hindi magdadala sa kanya sa kahit saan. Bagama't mahirap baguhin ang nakasanayan, sinubukan niyang tumayo at maghanap ng makakain sa pamamagitan ng sariling pagtatrabaho, na nagturo sa kanya ng halaga ng pagiging masipag.