Noong unang panahon, nagtagpo ang Katotohanan at ang Kasinungalingan sa pampang ng isang ilog. Sabi ng Kasinungalingan, "Napakaganda ng panahon, hindi ba?" Tumingin ang Katotohanan sa langit at nakitang totoo ang sinabi nito, kaya sumama siya sa paglalakad.
Nakarating sila sa isang malinis na batis at muling nagsalita ang Kasinungalingan, "Napakasariwa ng tubig, maligo tayo!" Sinubukan ng Katotohanan ang tubig at nakitang masarap nga ito sa pakiramdam, kaya naghubad silang dalawa at lumusong sa tubig.
Habang nalilibang ang Katotohanan sa paglangoy, biglang umahon ang Kasinungalingan, isinuot ang magarang damit ng Katotohanan, at mabilis na tumakbo palayo. Galit na umahon ang Katotohanan ngunit hindi niya mahanap ang kanyang damit.
Tumanggi ang Katotohanan na isuot ang iniwang lumang basahan ng Kasinungalingan. Dahil dito, naglakad siya nang nakahubad sa gitna ng bayan. Ngunit sa halip na tanggapin, ay pilit na umiiwas at nandidiri ang mga tao sa kanya. Simula noon, mas gusto na ng maraming tao na makita ang Kasinungalingang nakabihis ng Katotohanan kaysa sa harapin ang hubad na Katotohanan.