Noong unang panahon, may mag-asawang nagngangalang Ayong at Karing na namumuhay nang tahimik at payapa. Bagama't masaya sila, may isang bagay na kulang sa kanilang tahanan, at ito ay ang pagkakaroon ng anak. Ipinanalangin nila sa Maykapal na pagkalooban sila ng supling na magbibigay-buhay sa kanilang pagsasama. Hindi nagtagal, dininig ang kanilang hiling at biniyayaan sila ng isang batang lalaki.
Sa simula, puno ng kagalakan ang mag-asawa sa pagdating ng kanilang anak. Ngunit habang lumalaki ang bata, napansin nina Ayong at Karing na hindi ito nakikinig sa kanilang mga payo. Ang bata ay naging matigas ang ulo, palaging sumasagot nang pabalang, at ayaw tumulong sa mga gawaing bahay.
Isang araw, inutusan ng ina ang anak na magligpit ng mga gamit sa kanilang bakuran. Sa halip na sumunod, nagdabog ang bata at tumakbo palabas ng bahay. Nagalit siya sa kanyang mga magulang dahil sa tingin niya ay masyado siyang pinapagod sa mga gawaing hindi niya gusto.
Habang tumatakbo palayo, patuloy na nagrereklamo ang bata at sinabing mas gusto pa niyang maging isang hayop na malayang nakakatakbo sa parang kaysa maging anak na laging inuutusan. Dahil sa kanyang labis na pagrerebelde at kawalan ng respeto, isang mahiwagang pangyayari ang naganap.
Unti-unting nagbago ang anyo ng bata. Ang kanyang mga paa ay naging matitigas na kuko, ang kanyang katawan ay nabalot ng makapal na balahibo, at ang kanyang mukha ay humaba. Hindi na siya makapagsalita at ang tanging tunog na lumalabas sa kanyang bibig ay isang malakas na ungal.
Nang makita nina Ayong at Karing ang nangyari, labis silang nalungkot at humingi ng tawad sa Maykapal para sa kanilang anak. Ngunit huli na ang lahat, ang bata ay ganap nang naging isang kabayo na mabilis tumakbo sa malawak na bukirin.
Simula noon, ang kabayo ay naging katuwang ng mga tao sa paglalakbay at pagtatrabaho. Ito ay nagsisilbing paalala sa lahat ng mga anak na ang pagiging masunurin at paggalang sa magulang ay mahalaga upang hindi mapahamak sa buhay.