Isang magsasaka ang nagpasyang lumipat ng tirahan sa ibang bayan. Inipon niya ang lahat ng kanyang mga gamit at inilulan ang mga ito sa kanyang alagang kabayo at kalabaw. Dahil sa laki ng kanilang katawan, ang dalawang hayop ang inasahan ng magsasaka na magdadala ng mabibigat na kargada.
Habang naglalakbay sa ilalim ng matinding sikat ng araw, unti-unting nanghina ang kalabaw dahil sa bigat ng kanyang pasan. Lumapit siya sa kabayo at nakiusap, "Kasamang Kabayo, maaari mo bang pasanin ang ilan sa aking mga dala? Hindi ko na kaya ang bigat at pakiramdam ko ay hihimatayin na ako sa pagod."
Ngunit tumanggi ang kabayo. "Hindi ko gagawin iyan," sagot ng kabayo nang may pagmamalaki. "Bawat isa sa atin ay may kanya-kanyang pasanin. Bakit ko dadagdagan ang aking dala kung kaya mo naman iyan?"
Makalipas ang ilang oras, lalong tumindi ang init ng araw. Hindi na kinaya ng kalabaw ang bigat ng kanyang dala at siya ay tuluyang iginupo ng pagod hanggang sa pumanaw. Nang makita ng magsasaka ang nangyari, wala siyang nagawa kundi ilipat ang lahat ng gamit na pasan ng kalabaw sa likod ng kabayo.
Habang hirap na hirap na naglalakad ang kabayo dahil sa sobrang bigat ng kanyang mga dalahin, napabulong siya sa kanyang sarili nang may pagsisisi, "Kung tinulungan ko sana si kasamang Kalabaw noong una pa lamang, hindi sana naging ganito kabigat ang pasan ko ngayon."