Sa kaharian ng Berbanya, namumuhay nang masaya si Haring Fernando, si Reyna Valeriana, at ang kanilang tatlong anak na sina Don Pedro, Don Diego, at Don Juan. Isang gabi, nanaginip ang hari na ang kanyang bunsong anak na si Don Juan ay pinatay ng dalawang lalaki. Dahil sa matinding takot at lungkot, nagkasakit ang hari at hindi na makakain o makatulog. Ang tanging lunas ayon sa isang manggagamot ay ang awit ng Ibong Adarna na matatagpuan sa Bundok Tabor.
Unang sumubok si Don Pedro ngunit dahil sa pagod, nakatulog siya sa ilalim ng puno ng Piedras Platas habang umaawit ang ibon. Dahil dito, naiputan siya ng ibon at naging bato. Sumunod si Don Diego ngunit ganoon din ang sinapit niya. Huling naglakbay si Don Juan at sa kanyang daan ay tinulungan niya ang isang matandang ketongin. Bilang pasasalamat, tinulungan siya ng matanda at binigyan ng payo kung paano mahuhuli ang mahiwagang ibon.
Sinunod ni Don Juan ang lahat ng turo: ginamit niya ang pitong dayap at isang labaha upang sugatan ang kanyang palad para hindi siya makatulog sa awit ng ibon. Matagumpay niyang nahuli ang Ibong Adarna at nailigtas ang kanyang mga kapatid gamit ang mahiwagang tubig. Subalit sa kanilang paglalakbay pauwi, pinagtulungan nina Don Pedro at Don Diego si Don Juan dahil sa inggit. Binugbog nila ito at iniwang sugatan sa gitna ng daan habang sila ay bumalik sa Berbanya dala ang ibon.
Pagdating sa palasyo, hindi umawit ang ibon dahil wala ang tunay na nakahuli rito. Ngunit sa tulong ng isang matanda, gumaling si Don Juan at nakabalik sa kaharian. Nang makita ng ibon si Don Juan, agad itong umawit at nagpalit ng pitong kulay habang isinasalaysay ang katotohanan. Gumaling ang hari at nalaman ang kataksilan ng dalawang panganay. Sa huli, pinatawad pa rin ni Don Juan ang kanyang mga kapatid at naghari ang kapayapaan sa Berbanya.