Noong unang panahon, sa gitna ng isang malawak na kagubatan, may isang elepante na nagngangalang Elmo. Si Elmo ay malaki, malakas, at ubod ng yabang. Dahil sa kanyang laki, madalas niyang tinatapakan ang mga halaman at minamaliit ang ibang maliliit na hayop sa gubat.
Isang araw, habang naglalakad si Elmo, nakita niya ang isang maliit na langgam na si Lito na abalang nagdadala ng pagkain. Tinawanan ito ni Elmo at sinabing, 'Napakaliit mo, Lito! Wala kang silbi sa gubat na ito dahil sa isang tapak ko lang ay mawawala ka na.' Hindi na lamang sumagot si Lito at nagpatuloy sa kanyang trabaho.
Lumipas ang ilang araw, habang naglalakad si Elmo, hindi niya napansin ang isang patibong na inilagay ng mga mangangaso. Biglang napulupot ang isang malaking lambat sa kanyang katawan. Sinubukan niyang kumawala, ngunit lalo lamang siyang nahigpitan. Humingi siya ng saklolo, ngunit walang ibang hayop ang nakarinig sa kanya maliban kay Lito.
Nakita ni Lito ang kalagayan ni Elmo. Kahit na minsan na siyang minamaliit ng elepante, hindi nagdalawang-isip ang langgam. Tinawag niya ang kanyang mga kasamahan at sabay-sabay nilang kinagat ang mga tali ng lambat hanggang sa ito ay maputol. Sa wakas, nakalaya si Elmo.
Nahiya si Elmo sa kanyang ginawa at humingi ng paumanhin kay Lito. Mula noon, naging magkaibigan na sila at natutunan ni Elmo na hindi dapat sukatin ang halaga ng isang nilalang base sa laki nito.
