Noong unang panahon, sa isang payapang baryo sa paanan ng bundok, may isang batang pastol na inatasang magbantay sa kawan ng mga tupa. Araw-araw siyang nakaupo sa damuhan habang pinagmamasdan ang mga hayop na nanginginain. Dahil sa paulit-ulit na gawain, nakaramdam ang bata ng matinding pagkabagot.
Isang araw, naisipan niyang magbiro upang aliwin ang sarili. Tumakbo siya patungo sa baryo at sumigaw nang malakas, "Lobo! Lobo! May lobong kumakain sa mga tupa!" Agad na tumigil sa pagtatrabaho ang mga tagabaryo at kumuha ng mga kagamitan upang itaboy ang lobo. Ngunit pagdating nila sa pastulan, nakita nilang payapang nanginginain ang mga tupa at ang bata ay humahalakhak sa tawa.
"Naloko ko kayo!" sabi ng bata habang tumatawa. Nainis ang mga tagabaryo at bumalik sa kanilang mga gawain. Pagkalipas ng ilang araw, muling inulit ng bata ang kanyang biro. "Lobo! Tulong! May lobo rito!" Muli namang sumugod ang mga tao upang tumulong, ngunit gaya ng dati, wala silang nakitang lobo. Pinagalitan nila ang bata at sinabing huwag nang uulitin ang ganoong biro.
Isang hapon, habang papalubog na ang araw, isang tunay na lobo ang lumabas mula sa kagubatan at nagsimulang lapain ang mga tupa. Sa takot ng bata, sumigaw siya nang buong lakas, "Lobo! Tulungan ninyo ako! May totoong lobo rito!" Narinig siya ng mga tagabaryo, ngunit nagkibit-balikat lamang sila. "Naglalaro na naman ang batang iyan," sabi ng isa. "Hindi na tayo magpapaloko sa kanya," dagdag pa ng iba.
Dahil walang dumating na tulong, napanood ng bata ang paglapa ng lobo sa kanyang mga alaga. Umuwi siyang umiiyak at nagsisisi. Doon niya natutunan na kapag ang isang tao ay nakilala na sa pagsisinungaling, wala nang maniniwala sa kanya kahit pa nagsasabi na siya ng katotohanan.