Noong unang panahon, may isang batang nagngangalang Lito na naghahanap ng tunay na kahulugan ng kasiyahan. Sa kanyang paglalakbay, napagtanto niya na ang kasiyahan ay hindi isang bagay na mabibili sa mall o mahahanap sa mga materyal na gamit. Sa halip, ito ay isang damdamin na nagmumula sa pagbibigay at pagtanggap.
Isang araw, nakakita si Lito ng isang batang nanlilimos sa kalsada. Dahil sa kanyang busilak na puso, ibinahagi niya ang kanyang baon na pagkain. Ang batang pulubi ay ngumiti at nagpasalamat, at bilang ganti, binigyan niya si Lito ng isang maliit na bato na may nakaukit na puso. Sinabi ng bata, 'Ito ay simbolo ng kasiyahan na aking natanggap, at ngayon ay ibinabahagi ko sa iyo.'
Pag-uwi ni Lito, inilagay niya ang bato sa isang garapon. Napansin niya na habang mas marami siyang ibinabahagi sa kanyang kapwa, mas napupuno ang kanyang garapon ng mga alaala at ngiti. Nalaman niya na ang tunay na tagatanggap ng kasiyahan ay ang taong marunong ding magbigay.
Sa huli, naging inspirasyon si Lito sa kanilang barangay. Ang bawat taong nakakatanggap ng tulong mula sa kanya ay nagiging tagatanggap din ng pag-asa, na siya namang ipinapasa nila sa iba. Ang garapon ni Lito ay hindi na lamang lalagyan ng bato, kundi simbolo ng pagmamahalan na nag-uugnay sa bawat isa.