Si Lino ay ipinanganak at lumaki sa lungsod ng New York. Bagama't bihasa siya sa wikang Ingles dahil ito ang ginagamit sa kanyang paaralan, hindi kailanman nakalimot ang kanyang mga magulang na ituro sa kanya ang kagandahan ng wikang Filipino. Sa bawat hapunan, ang tanging gamit na wika sa loob ng kanilang tahanan ay Tagalog upang manatili ang kanilang koneksyon sa Pilipinas.
Noong siya ay nasa elementarya, madalas siyang tanungin ng kanyang mga kalaro kung bakit pa niya kailangang matuto ng ibang wika na hindi naman ginagamit sa kanilang lugar. Ang sagot ni Lino ay simple: Ito ang wikang nag-uugnay sa kanya sa kanyang mga lolo at lola sa probinsya, at ito ang pintuan sa kanyang tunay na pagkatao at kasaysayan.
Dumating ang pagkakataon na bumisita ang kanilang pamilya sa Pilipinas para sa isang bakasyon. Nagulat ang kanyang mga pinsan at mga kamag-anak dahil kahit galing siya sa malayo, napakatatas niyang magsalita ng Tagalog at maging ng kaunting wikang lokal. Dahil dito, lalong naging malalim ang kanilang samahan at naintindihan ni Lino na ang wika ay hindi lamang para sa komunikasyon kundi para sa pagkakaisa.
Sa kanyang pagtanda, naging isang guro si Lino at itinaguyod ang pagtuturo ng wikang Filipino sa mga batang Pilipino-Amerikano. Lagi niyang sinasabi sa kanyang mga estudyante na ang pagmamahal sa sariling salita ay hindi hadlang sa pagkatuto ng iba pang wika, kundi ito ay pundasyon ng isang matibay na pagkakakilanlan saan man mapadpad sa mundo.