Noong unang panahon, bago pa man magkaroon ng kaayusan sa mundo, ang langit ay pinaghaharian ng dalawang magkaibang puwersa: si Amihan, ang diwata ng malamig na hangin, at si Araw, ang makapangyarihang hari ng liwanag at init. Sila ay kapwa makapangyarihan ngunit magkabaligtad ang kanilang kalikasan.
Si Amihan ay mahinhin at nagdadala ng ginhawa sa mga nilalang sa lupa tuwing panahon ng taglamig. Si Araw naman ay masigla at nagbibigay ng buhay sa pamamagitan ng kanyang matinding init. Sa kabila ng kanilang pagkakaiba, nagkaroon ng lihim na pagtingin ang dalawa sa isa't isa. Madalas silang magmasid mula sa malayo, hanggang sa isang araw ay nagpasya silang magtagpo sa gitna ng langit.
Ngunit nang maglapit ang dalawa, nagkaroon ng malakas na unos. Ang init ni Araw ay nagpapasingaw sa lamig ni Amihan, na nagdudulot ng malalakas na ulan at kidlat. Napagtanto ng Bathala na hindi sila maaaring magsama nang matagal dahil masisira ang balanse ng kalikasan. Kung magsasama sila, mawawalan ng panahon ng pag-aani o panahon ng pagpapahinga ang mga tao.
Dahil dito, nagtakda ang Bathala ng isang kasunduan. Maaari lamang silang magtagpo tuwing dapit-hapon, sa maikling sandali kung kailan ang init ng araw ay humuhupa at ang simoy ng hangin ay nagsisimula nang lumamig. Sa oras na ito, ang langit ay nagkukulay kahel at lila, na sumisimbolo sa kanilang pagtatagpo.
Hanggang sa kasalukuyan, tuwing sasapit ang dapit-hapon, makikita ang pagyakap ng hangin sa papalubog na araw. Ito ang kanilang paraan ng pagpapakita ng pagmamahalan nang hindi nagdudulot ng kapahamakan sa mundo, isang paalala na ang tunay na pag-ibig ay marunong magparaya para sa kabutihan ng lahat.