Noong unang panahon, sa isang malawak na hardin, may isang maliit na langgam na nagngangalang Suka. Habang ang ibang mga langgam ay abala lamang sa paghahanap ng pagkain para sa tag-ulan, si Suka ay may kakaibang hilig. Mahilig siyang magmasid sa mga batang nag-aaral sa ilalim ng puno at nakikinig sa kanilang mga kwento.
Isang araw, lumapit si Suka sa kanyang reyna at sinabing, 'Mahal na Reyna, nais ko pong matuto. Gusto ko pong malaman kung bakit nagbabago ang kulay ng mga dahon at kung paano bumabasa ang mga tao.' Ngunit pinagtawanan lamang siya ng ibang mga langgam. 'Ang trabaho natin ay maghanap ng pagkain, hindi ang mag-aral,' wika ng isang matandang langgam.
Hindi sumuko si Suka. Gabi-gabi, habang tulog ang lahat, nagpupunta siya sa mga naiwang libro ng mga bata. Kahit hindi niya mabasa ang mga titik, tinitignan niya ang mga larawan at sinusubukang intindihin ang mundo sa pamamagitan ng mga guhit. Dahil sa kanyang tiyaga, natutunan niyang kilalanin ang mga halaman na nakakagamot at ang mga panahon kung kailan darating ang ulan.
Nang dumating ang isang malakas na bagyo, ang ibang mga langgam ay naguluhan at hindi alam kung saan magtatago. Dahil sa mga natutunan ni Suka sa kanyang pagmamasid, naituro niya sa kanyang kolonya ang ligtas na lugar sa ilalim ng matibay na ugat ng puno. Mula noon, kinilala si Suka hindi lang bilang isang langgam, kundi bilang isang matalinong guro ng kanyang mga kasamahan.