Noong unang panahon, bago pa man dumating ang mga mananakop sa kapuluan ng Pilipinas, umusbong ang isang maunlad at mapayapang kaharian sa hilagang Luzon na tinawag na Tawalisi, sa lupain na ngayo'y kinikilalang Pangasinan. Ang kahariang ito ay pinamumunuan ng isang magiting at marangal na puno, ngunit ang higit na ipinagmamalaki ng buong nasasakupan ay ang kaniyang anak na si Prinsesa Urduja.
Hindi karaniwang prinsesa si Urduja. Bukod sa taglay niyang pambihirang ganda, siya ay sinanay mula sa pagkabata sa sining ng pakikidigma, pangangabayo, at paggamit ng iba't ibang uri ng sandata tulad ng espada, sibat, at pana. Matalino rin siya at marunong makipagtalastasan sa iba't ibang wika ng mga dayuhang mangangalakal na dumadaong sa kanilang mga baybayin. Nagtatag siya ng isang natatanging pulutong ng mga mandirigmang kababaihan na tinawag na Kinalakian, mga dalagang sinanay sa labanan at walang takot na nagtatanggol sa kanilang nasasakupan.
Dahil sa kaniyang kagandahan at kabantugan, maraming prinsipe, datu, at mararangal na mandirigma mula sa iba't ibang kapuluan at karatig-bayan ang naghangad na hingin ang kaniyang kamay. Subalit matatag ang kapasiyahan ni Urduja. Ipinahayag niya sa buong kaharian: "Papakasalan ko lamang ang lalaking makatatalo sa akin sa patas na labanan gamit ang sandata at lakas ng isip. Ang sinumang mabibigo ay aalis nang talunan."
Maraming nagtangkang makipagtunggali sa prinsesa. Isa-isang dumating ang mga pinakamatatapang na pinuno dala ang kanilang mga ginto at sandata, ngunit walang sinuman sa kanila ang nakapantay sa bilis, tapang, at talino ni Urduja. Bawat isa ay umuuwing bigo subalit may taos-pusong paggalang sa husay ng dalaga.
Isang araw, dumaong sa dalampasigan ng Tawalisi ang isang barkong naglalaman ng mga banyagang manlalakbay, kabilang ang tanyag na iskolar na si Ibn Batuta. Nang anyayahan sila ni Urduja sa kaniyang palasyo para sa isang marangyang salu-salo, namangha ang dayuhan sa karunungan at katarungan ng prinsesa na marunong pa ng kanilang wika. Muling napatunayan ng mga bisita na ang kapangyarihan ni Urduja ay hindi lamang nagmumula sa lakas ng kaniyang bisig kundi maging sa kaniyang matalas na kaisipan at malasakit sa kapayapaan.
Nanatiling malaya at hindi nagpakasal si Prinsesa Urduja. Buong buhay niyang pinamunuan at ipinagtanggol ang kaniyang kaharian laban sa mga pirata at mananalakay. Hanggang sa kasalukuyan, nananatiling buhay ang kaniyang alaala bilang dakilang simbolo ng lakas, karangalan, at kakayahan ng kababaihang Pilipino.