Noong unang panahon sa kaharian ng Bundok Grairat, naninirahan ang mga Kinnaree—mga nilalang na may katawan ng tao ngunit may mga pakpak at paa ng ibon. Ang pinakamaganda sa pitong magkakapatid na prinsesa ay si Prinsesa Manorah, ang bunsong anak nina Haring Kabil at Reyna Kimali.
Isang araw, nagpasya ang pitong magkakapatid na lumipad patungo sa lawa ng Krairat upang maligo at maglaro. Hindi nila alam na sa malapit ay nagmamasid ang isang mangangasong nagngangalang Prahnbun. Gamit ang isang mahiwagang lubid o dragon snare na nakuha niya mula sa isang dragon, nagawa niyang hulihin si Prinsesa Manorah habang ang anim na kapatid nito ay mabilis na nakalipad palayo dahil sa takot.
Dinala ni Prahnbun ang bihag na prinsesa sa kaharian ng Udon Panjah upang ihandog kay Prinsipe Suton. Sa unang tingin pa lamang ay nabighani na ang prinsipe sa kagandahan ni Manorah. Ipinag-utos ng prinsipe na alagaan at ibigay ang lahat ng pangangailangan ni Manorah, at hindi nagtagal ay nagmahalan ang dalawa at sila ay nagpakasal.
Ngunit ang kanilang kaligayahan ay nasubok nang kailangang lumisan ni Prinsipe Suton upang mamuno sa isang digmaan. Habang wala ang prinsipe, isang masamang tagapayo ng hari ang nagbalak laban kay Manorah. Sinabihan nito ang hari na ang pagsasakripisyo kay Manorah sa apoy ang tanging paraan upang mailigtas ang kaharian mula sa kamalasan. Bago matupad ang malupit na plano, nakiusap si Manorah na isuot ang kanyang mga pakpak para sa isang huling sayaw. Sa sandaling maisuot ang mga pakpak, mabilis na lumipad si Manorah pabalik sa Bundok Grairat.
Nang bumalik si Prinsipe Suton mula sa digmaan at nalamang wala na ang kanyang asawa, hindi siya sumuko. Hinarap niya ang napakaraming panganib at naglakbay ng pitong taon, pitong buwan, at pitong araw upang mahanap ang kanyang mahal. Dahil sa kanyang wagas na pag-ibig at determinasyon, muli silang nagtagpo ni Prinsesa Manorah at namuhay nang masaya at payapa sa kanilang kaharian.