Noong unang panahon sa isang liblib na lupain sa kapuluan, may naninirahang isang dambuhalang nilalang na nagngangalang Indol. Si Indol ay may katawang kasinlaki ng bundok, may lakas na kayang magpatag ng mga burol, at boses na tila dumadagundong na kulog. Sa kabila ng kanyang angking laki at lakas, siya ay naging maramot, sakim, at labis na mapagmataas. Madalas niyang ginugulo ang payapang buhay ng mga mamamayan sa kapatagan.
Walang magawa ang mga payak na taganayon kundi ang magkubli at magtiis tuwing bumababa si Indol mula sa kabundukan. Inaagaw ng higante ang kanilang mga ani, sinisira ang kanilang mga pananim, at pinagtatawanan ang kanilang kahinaan. Naging kilala ang pook sa takot, at naging bukambibig ng matatanda ang babala na huwag galitin ang higante. Subalit lingid sa kaalaman ng lahat, may hangganan ang kasamaan at kayabangan.
Isang araw, dinalaw ng matinding unos ang lupain. Nagdilim ang buong kalangitan at gumuhit ang nakabubulag na liwanag ng kidlat kasabay ng sunod-sunod na malalakas na kulog. Sa halip na matakot o magpasalamat sa ulan, nagalit si Indol dahil naabala ang kanyang pamamahinga. Buong kapalaluan siyang tumayo sa taluktok ng bundok at hinamon ang langit, sinisigaw na siya ang pinakamalakas sa buong mundo at walang sinumang makatatalo sa kanya.
Sumagot ang kalikasan sa pamamagitan ng mas matalim at naglalagablab na kidlat na tumama sa mismong harapan ni Indol. Nabulag sa poot ang higante at hinabol ang kislap ng apoy sa iba't ibang dako ng kabundukan. Sa kanyang walang habas na pagtakbo at pagwawala, hindi niya napansin ang isang napakalalim at mahiwagang hukay na nabiyak sa gitna ng kabundukan. Sa isang iglap, nawalan ng panimbang si Indol at tuluyang nahulog sa kailaliman ng lupa.
Agad na gumuho ang malalaking bato at makapal na lupa upang takpan ang bunganga ng hukay, anupat tuluyang nakulong ang higante sa pusod ng daigdig. Hindi makatayo nang maayos si Indol at hindi makatakas kahit anong gawing tulak sa mga naglalakihang bato sa kanyang ibabaw. Nagsimula siyang magdadamba, magsisigaw, at sumuntok sa mga dingding ng kanyang madilim na bilangguan dahil sa matinding poot at pagkabigo.
Tuwing nagagalit at nagpupumiglas ang higante sa ilalim, umuugong ang kapatagan at marahas na yumayanig ang ibabaw ng lupa. Nalaman ng mga tao na ang mga pagyanig ay nagmumula sa nagngangalit na higanteng si Indol sa ilalim ng lupa. Mula noon, tinawag ng mga ninuno ang kababalaghang ito na "lindol" bilang pag-alala sa pangalan ng malupit na nilalang, na nagpapaalala sa lahat na ang labis na kayabangan at pagiging mapang-api ay laging may katapat na kaparusahan.