Noong unang panahon sa isang payapang baryo sa tabi ng dagat, naninirahan ang isang binatang nagngangalang Lino. Si Lino ay isang masipag na mangingisda ngunit siya ay lubhang mahiyain, lalo na pagdating sa kanyang nararamdaman para sa magandang dalagang si Diwa. Tuwing makikita niya si Diwa, tila nawawala ang lahat ng mga salita sa kanyang isipan at nananatili siyang piping nakatitig sa dalaga.
Isang gabi, habang nakaupo sa pampang at pinagmamasdan ang liwanag ng buwan na sumasalamin sa tubig, narinig ni Lino ang banayad na hampas ng mga alon. Napansin niya ang ritmo ng dagat—ang paulit-ulit at magandang tunog ng pag-alon at paghupa. Bigla siyang nakaramdam ng inspirasyon. Nagsimula siyang bumuo ng mga salita na sumusunod sa indayog ng dagat. Hindi ito basta pagsasalita; ang bawat dulo ng kanyang pangungusap ay may magkakatulad na tunog na tila isang awit ngunit walang melodiya.
Kinabukasan, sa halip na mautal sa harap ni Diwa, binigkas ni Lino ang mga salitang nabuo niya kagabi. Sinabi niya, "Sa ilalim ng buwan, pag-ibig ay sumisibol, Tulad ng alon sa pampang na humahabol. Ang tibok ng puso ko'y tanging ikaw ang sigaw, Sa ganda mong taglay, ako ay natutunaw." Nabighani si Diwa sa kakaibang paraan ng pagsasalita ni Lino. Hindi ito karaniwang pakikipag-usap; ito ay may sining, damdamin, at ganda.
Doon nagsimula ang tinatawag nating tula. Nalaman ng mga tao sa baryo ang tungkol sa ginawa ni Lino at sinimulan din nilang gamitin ang mga salitang may sukat at tugma upang ipahayag ang kanilang pinakamalalim na damdamin. Mula noon, ang tula ay naging bahagi na ng kulturang Pilipino, na nagbibigay-daan upang ang mga mahiyaing puso ay makapagsalita sa pinakamagandang paraan.