Noong unang panahon sa isang malayong nayon, may isang matandang babae na nagngangalang Uba. Siya ay kilala sa kanyang busilak na puso at pagiging mapagbigay sa lahat ng kanyang mga kapitbahay, lalo na sa mga nagugutom at nangangailangan.
Isang taon ay dumating ang isang matinding tagtuyot sa kanilang lugar. Natuyo ang mga ilog at namatay ang mga pananim, kaya naman marami ang nagutom. Sa kabila ng sariling kakulangan, ibinigay ni Uba ang kanyang huling mga itinatagong pagkain sa mga batang nagugutom sa kanilang nayon. Dahil sa labis na pagod at kawalan ng pagkain para sa sarili, nanghina ang katawan ni Uba hanggang sa siya ay pumanaw.
Labis na nagluksa ang mga taga-nayon at inilibing nila ang matanda sa gitna ng kanyang bakuran. Hindi nagtagal, isang kakaibang halaman ang tumubo sa kanyang puntod. Ito ay isang baging na mabilis na gumapang at may mga dahon na tila hugis ng mga pusong nagmamahal.
Nang mamunga ang halaman, nagulat ang mga tao sa kumpol-kumpol na maliliit at bilog na prutas na kulay lila. Nang tikman nila ito, naramdaman nila ang tamis na tila pag-ibig ni Uba. Tinawag nila itong ubas bilang pag-alaala sa matandang babaeng nag-iwan ng matamis na biyaya sa kanila sa gitna ng hirap.