Noong unang panahon, isinama ng isang babae ang kanyang anak sa kanilang taniman ng palay. Gaganapin nila ang isang seremonyang tinatawag na "apoi" upang humingi ng gabay at proteksyon mula sa mga anito para sa kanilang pananim. Habang abala ang ina sa paggamas ng mga damo sa bukid, inutusan niya ang kanyang anak na pumunta muna sa malapit na talon upang maligo at magpalamig.
Makalipas ang ilang sandali, bumalik ang bata mula sa talon at lumapit sa kanyang ina. "Ina, gutom na gutom na po ako. Maaari na ba tayong umuwi?" pakiusap ng bata. Ngunit dahil sa pagiging abala sa trabaho, hindi agad napagbigyan ng ina ang hiling ng anak. "Hindi pa maaari. Bumalik ka sa talon at maligo muli. Doon ka lamang manatili sa tubig hanggang sa tawagin kita," utos ng ina.
Nawili ang ina sa pagtatrabaho at hindi niya namalayan ang paglipas ng oras. Hapon na nang maisipan niyang tapusin ang gawain at tawagin ang anak upang umuwi. Pagdating niya sa talon, laking gulat niya nang hindi niya makita ang bata. Ang tanging naiwan sa pampang ay ang mga damit at buhok nito.
Sa paghahanap ng ina sa ilalim ng malinaw na tubig ng talon, napansin niya ang mga maliliit na nilalang na nakadikit sa mga bato at buhangin. Nakita niya ang mga bahagi ng katawan na tila mga kalamnan at buto ng kanyang anak. Sa kanyang pagdadalamhati, napagtanto niyang ang kanyang anak ay naging mga suso na naninirahan sa tubig.
