Noong unang panahon, sa silangang bahagi ng Luzon, nanirahan ang isang matapang at mapagmahal na ina na ang pangalan ay Sierra. Kasama niya ang kanyang dalawang anak na sina Lusong at Bugtong sa isang payapang pamayanan sa tabi ng dagat. Ang kanilang buhay ay puno ng saya hanggang sa dumating ang isang matinding pagsubok mula sa kalikasan.
Isang araw, ang mga diyos ng karagatan ay nagalit at nagpadala ng naglalakihang mga alon at malalakas na bagyo mula sa Karagatang Pasipiko. Alam ni Sierra na kung hindi mapipigilan ang mga unos na ito, malulunod ang kanyang mga anak at mawawasak ang buong lupain na kanilang kinagisnan.
Sa kanyang matinding pagnanais na iligtas ang kanyang pamilya, humarap si Sierra sa dagat at nanalangin nang taimtim. Humiga siya sa dalampasigan at humiling sa mga bathala na gawin siyang isang panangga. Bilang tugon sa kanyang dakilang pagmamahal, ang kanyang katawan ay unti-unting lumaki at naging matigas na bato hanggang sa maging isang mahabang hanay ng kabundukan.
Ang kanyang likod ay naging mga matatayog na taluktok at ang kanyang mga bisig ay naging mga lambak na kumukupkop sa mga naninirahan sa ibaba. Naging isang higanteng pader si Sierra na humaharang sa bawat malakas na hanging dumarating mula sa silangan. Kahit anong lakas ng bagyo, hindi ito makapaminsala nang husto dahil sa tibay ng proteksyong ibinigay ng inang naging bundok.
Hanggang sa kasalukuyan, ang Sierra Madre ay nananatiling nakatayo bilang 'Ina ng mga Kabundukan.' Ito ang nagsisilbing pangunahing panangga ng Pilipinas laban sa mga mapaminsalang kalamidad, isang walang hanggang paalala ng wagas na pag-ibig at sakripisyo ng isang ina para sa kanyang mga anak.