Ang Alamat ng Sibuyas

Noong unang panahon, may isang batang babae na nagngangalang Sibas. Siya ay kilala sa kanilang baryo hindi dahil sa kanyang kagandahan, kundi dahil sa kanyang labis na pagiging maramdamin. Sa kaunting puna lamang o kahit munting biro ay agad nang bumubuhos ang kanyang mga luha at siya ay nagtatampo. Isang araw, dahil sa isang simpleng paalala ng kanyang ina tungkol sa pag-aayos ng kanyang mga kagamitan, labis na nagdamdam si Sibas at inakalang hindi na siya mahal ng kanyang mga magulang. Tumakbo siya sa likod ng kanilang bahay at doon ay umiyak nang umiyak hanggang sa siya ay tuluyang maglaho. Paglipas ng ilang araw, may tumubong isang kakaibang halaman sa lugar kung saan huling nakita si Sibas. Ang bunga nito ay bilugan at may maraming sapin-sapin na balat na tila kumakatawan sa mga nakatagong damdamin ng bata. Ang nakapagtataka, tuwing may magtatangkang balatan o hiwain ang bungang ito, ang mga tao ay biglaang napapaiyak dahil sa anghang nito, gaya ni Sibas noong siya ay nabubuhay pa. Tinawag ng mga tao ang halaman na Sibuyas bilang pag-alaala sa batang si Sibas.