Noong unang panahon sa isang nayon, may isang babaeng nagngangalang Sampo na kilala sa kanyang kagandahan ngunit higit lalo sa kanyang kasamaan ng ugali at labis na kasakiman. Siya ay may-ari ng isang malawak na hardin na hitik sa matatamis na bunga ng puno, subalit pinagbabawalan niyang pumasok o lumapit doon ang sinuman, lalo na ang mga mahihirap.
Isang araw, habang nagpapahinga si Sampo sa kanyang hardin, may isang matandang pulubi na lumapit sa kanya. Ang matanda ay tila pagod na pagod, gutom, at nanghihina. Nakiusap ang matanda kay Sampo na bigyan siya kahit isang pirasong bunga lamang upang mapawi ang kanyang gutom. Ngunit sa halip na maawa, pinagtawanan at itinaboy lamang siya ni Sampo, sabay sigaw ng mga masasakit na salita.
Biglang nagliwanag ang buong paligid at ang matandang pulubi ay nagbagong-anyo bilang isang magandang diwata. Nagulat at nanginginig sa takot si Sampo sa kanyang nakita. Sinabi ng diwata na dahil sa labis na kasamaan ng ugali ni Sampo at ang kanyang pagiging madamot, ang kanyang mga puno ay magiging simbolo ng kanyang maasim na pagkatao.
Isinumpa ng diwata ang mga puno ni Sampo. Ang matatamis na bunga nito ay naging maliliit, matitigas, at naging sobrang asim. Mula noon, ang bunga ay tinawag na Sampalok bilang alaala sa babaeng si Sampo na may maasim na kalooban. Ito ay naging aral sa lahat na ang kasakiman ay walang magandang ibubunga.