Noong unang panahon sa isang malayong nayon, may dalawang magkasintahan na nagngangalang Liwayway at Rosauro. Si Liwayway ay anak ng isang makapangyarihang datu, habang si Rosauro naman ay isang matapang na mandirigma mula sa kabilang tribu. Sa kabila ng matinding alitan ng kanilang mga pamilya, napanatili nila ang kanilang tapat na pagmamahalan.
Isang araw, kailangang magtungo ni Rosauro sa isang digmaan upang ipagtanggol ang kanilang lupain. Bago siya umalis, nagkita ang dalawa sa kanilang tagpuan sa tabi ng lawa. Doon ay nagpalitan sila ng sumpaan na kahit anong mangyari ay hindi sila magkakalimutan. "Sumpa kita," ang paulit-ulit na sambit nila sa isa't isa bilang tanda ng kanilang wagas na pangako.
Lumipas ang maraming buwan ngunit hindi bumalik si Rosauro. Nabalitaan na lamang ni Liwayway na ang kanyang kasintahan ay nasawi sa gitna ng pakikipaglaban. Dahil sa labis na kalungkutan at pighati, nanghina ang katawan ni Liwayway hanggang sa siya ay tuluyang pumanaw. Bago siya malagutan ng hininga, hiniling niya na ilibing siya sa lugar kung saan sila huling nagsumpaan ni Rosauro.
Makalipas ang ilang panahon, isang kakaibang halaman ang tumubo sa puntod ni Liwayway. Ang halamang ito ay nagkaroon ng maliliit at mapuputing bulaklak na nagtataglay ng napakabangong samyo. Napansin ng mga tao na tuwing gabi, tila may bumubulong sa hangin ng mga salitang "Sumpa kita."
Sa paglipas ng mga taon, ang salitang "Sumpa kita" ay naging "Sampaguita." Ito ang naging pangalan ng bulaklak na hanggang ngayon ay nagsisilbing simbolo ng kadalisayan, katapatan, at wagas na pag-ibig na hindi kayang talunin ng kamatayan.